Mehtap Abdi, Bir yürek mesafesi

Anasayfa

share on facebook  tweet  share on google  print  
    Güneşi Ellerimle Söndürdüm

 

 

 

 

 

 

 

 

Vakitsiz inmişti gece, geçmişin silik ve ürkütücü izlerini bırakarak belleğine. Zehirli bir ok gibi zihnini delip geçen bilinmezliğin arasında anımsayabildiği tek bir şey vardı: Elleriyle söndürmüştü güneşin yedi rengini.…

Boğazında düğümlenen yüzlerce karanlık el, bütün dünyayı karanlığa gömdüğünü haykırırken kulağına; yitik geçmişi, kurbanını yenik düşürmek isteyen acımasız bir celladın karanlık silueti gibi, birer hayalet olup geçiyordu gözlerinin önünden. Ufkun karanlığını bölen güneş değildi yitirdiği oysa, yaşamı boyunca yüreğine değen güneşi görememişti…

 

 

Mehtap Abdi

 

Bir Yürek Mesafesi

Değme kalbimin kederine

O gün ki “İşittim ve itaat ettim.” demiştim, o gün ki beni bende var edene bir dönülmez yemin vermiştim. Bir söz, bir ahd vermiştim ki; emanet olanı sahibine geri gönderecektim. Yeminim vardı, a...  Devamı...
Bir nefes gelecek
Ne çok korkardım senden önce
Yokluğa götür beni
Gel gayrı
Bir Yürek Mesafesi
Aşka Bir Adım Kala

Mina- Aşka yolculuk

Güneşin, yakıcı ışıklarını kentin üzerine cömertçe düşürdüğü bir temmuz ikindisiydi… Alnında biriken terlere aldırış etmeksizin havuz kenarındaki hasır masanın başında tek başına oturuyor, Hafize ...  Devamı...
Vuslat
Umut
Ayşe'nin gözleri
Kanatsız melek
Aşka Bir Adım Kala
Üye Girişi
e-posta
Parola
Beni hatırla
 
Araçlar
       
facebook  googleplus  Twitter  Delicious  Digg this